Hoi!
Ik ben Floortje den Hertog-Daamen - 31 jaar oud, in 2021 getrouwd met mijn lieve man en sinds september 2022 trotse mama van de liefste Sam.
We wonen in Renkum (Gelderland), waar we omringd worden door prachtige natuur.
Fotografie is al sinds mijn 15e onderdeel van mijn leven. Ik ben volledig autodidact en heb onderweg het geluk gehad om van en samen met zoveel creatieve mensen te mogen leren en groeien. De vriendschappen die ik dankzij fotografie heb opgebouwd, hebben allemaal bijgedragen aan de fotograaf die ik vandaag de dag ben. Daar ben ik ontzettend dankbaar voor.
In 2018 ben ik afgestudeerd als Social Worker en is er een diepe waardering voor het werk van Brené Brown ontstaan. Ik houd van echte gesprekken, lekker eten en goede koffie. Ik breng mensen graag samen en vind sfeer heel belangrijk. Daar zet ik dan ook graag al mijn 1001 hobby's voor in.
Als ik iets zie wat ik mooi vind, is mijn eerste gedachte vaak: “Volgens mij kan ik dat zelf maken.” Ons huis ligt dan ook vol met projectjes, van boetseermateriaal tot zeepmakerij, bakgerei en een naaimachine. De verfdoeken, oliepastels en linoprintmaterialen liggen ook klaar. Daarnaast zing ik ontzettend graag; in een ander leven zou ik absoluut zangeres willen zijn. Je zou me dus met recht een creatieve duizendpoot kunnen noemen!
Maar van al die hobby's is fotografie de constante factor. Eentje die nooit verveelt en waar mijn passie echt ligt. Die passie werd nog verder versterkt toen ik in 2017 mijn tweede roeping ontdekte: body image, oftewel onze relatie met ons lichaam.
Na het zien van de documentaire Embrace van de Body Image Movement (opgericht door Taryn Brumfitt), begon ik op een heel andere manier te kijken naar mijn relatie met mijn eigen lichaam - en naar de manier waarop we in het algemeen over lichamen praten. Ik ging eerlijke gesprekken aan met anderen en er werd iets in mij aangewakkerd. Die vonk is in de jaren daarna uitgegroeid tot een missie die ik een belangrijk onderdeel van mijn werk heb gemaakt.
Door de jaren heen ben ik gaan beseffen dat wat ik het allerliefste doe, het maken van artistieke portretten is. Ik ben geen documentairefotograaf - ik leg niet simpelweg momenten vast. Ik wil samen met de persoon voor mijn camera iets creëren.
Verbinding maken. Iemands verhaal begrijpen. Dat verhaal vertalen naar kunst.
Ik wil mensen de schoonheid laten zien die ik in hen zie - vaak een schoonheid die ze zelf zijn vergeten, of misschien nooit echt hebben gezien.
In een wereld die gevormd wordt door beperkte en vaak onrealistische schoonheidsidealen, kies ik ervoor om diversiteit, zachtheid en zelfliefde volledig te omarmen. Met mijn camera wil ik de schoonheid van ieder mens vastleggen - ongeacht leeftijd, lichaam, identiteit of achtergrond.
Of je nu al vol vertrouwen in je lichaam staat of nog onderweg bent naar zelfacceptatie: mijn doel is om je te helpen met zachtere ogen naar jezelf te kijken.
En ik wil daar eerlijk in zijn: ik heb niet alle antwoorden.
Maar ik blijf leren. Ik blijf nieuwsgierig.
En ik wil blijven ontdekken op welke nieuwe manieren we opnieuw verbinding kunnen maken met ons lichaam - op een zachte, creatieve manier en vooral op een manier die echt en authentiek voelt.
Hopelijk zie ik je snel voor mijn camera :)
In oktober 2024 nam ik deel aan een fotografieretreat in het hart van Toscane - een week die ik nooit zal vergeten.
De retreat werd begeleid door fotografen Chantal Convertini en Lena Aires en draaide om analoge fotografie, diepe verbinding en het creatieve proces. Zowel Chantal als Lena staan bekend om hun poëtische, intuïtieve benadering van analoge fotografie - waarbij ze de menselijke ervaring vastleggen met zachtheid, eerlijkheid en diepgang. Hun werk is emotioneel en puur, en altijd geworteld in het moment.
Ik ging erheen met de intentie om te leren en inspiratie op te doen, maar ik vertrok met zoveel meer dan dat.
Een van de meest betekenisvolle onderdelen van de retreat was dat ik vóór de camera stond - iets wat ik zelf niet vaak meemaak. Het was bijzonder om te ervaren hoe kwetsbaar het kan voelen om gezien te worden, en om zelf toe te passen wat ik anderen zo vaak aanmoedig. Het herinnerde me eraan hoe belangrijk het is om er volledig te zijn - zelfs wanneer dat een beetje spannend voelt.
Gedurende de week ontstonden er mooie verbindingen met de andere creatievelingen in de groep. Er was iets bijzonders aan het omringd zijn door mensen die dezelfde liefde voor verhalen vertellen, licht en emotie delen. We lachten, creëerden, rustten en steunden elkaar - het voelde als een plek waar je echt helemaal jezelf mocht zijn.
Een ander hoogtepunt: ik leerde fotograferen met 35mm-film, onder begeleiding van de expertise van Chantal en Lena. Analoge fotografie voelde als een langzamere, bewustere manier van kijken. Elk beeld telde. Elke klik had betekenis. Het bracht me opnieuw in contact met de reden waarom ik ooit verliefd werd op fotografie - niet vanwege perfectie, maar vanwege het aanwezig zijn.
De retreat was meer dan een workshop. Het was een terugkeer naar mezelf, naar de kunst van het voelen en naar de magie van er simpelweg mogen zijn.
